သာ၍ဝေးရာဆီကိုပါ

ဒီလိုနဲ့ လေးမျက်နှာ ဆိုတဲ့ မြို့လေးတစ်မြို့ကို ရောက်သွားတယ်။ လေးမျက်နှာ မှာ သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိဘူး၊ သူ့ကိုလည်း ဘယ်သူကမှ မသိဘူး ။ မသိခြင်း ဝင်္ကဘာထဲမှာပတ်ချာလည်နေတဲ့သူက ထူးဆန်းတာတွေလည်းပြောတတ်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ မြို့ကလူတွေက သူ့ကို ယဉ်ယဉ်လေးရူးနေတယ်ရယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီး ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို အကြောင်းပြုကာ ‘ ကိုသာဓု ‘ လို့ အမည်သညာ မှည့်ခေါ်လိုက်ကြတယ်။

ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ပြေပြစ်ကောင်းမွန်ပြီး အလုပ်ကို ကြိုးစား သင်ယူချင်စိတ်အပြည့်ရှိတဲ့ ကိုသာဓုကို မသင်းနုရဲ့ ဘကြီးက သူ့ဆီမှာ ခေါ်ထားတယ်။ မသင်းနုဆိုတာ ရန်ကုန်ကို တက္ကသိုလ်ကျောင်းသွားတက်ရာက အရေးအခင်းတွေဖြစ်ပြီး ကျောင်းပိတ်ထားလို့ ပြန်ရောက်နေတဲ့ စိတ်ပညာ ပထမနှစ်ကျောင်းသူ ။ ကိုသာဓုဟာ အင်္ဂလိပ်စာ ကျွမ်းကျင်ပြီး ပညာတတ်ပုံစံပေါက်နေတယ်။ သီချင်းလည်းဆိုတတ်ပြီး အနုပညာကိုလည်း မြတ်နိုးတတ်တဲ့သူ။ သူက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ဒီမြို့ကိုရောက်လာသလဲဆိုတာကို မသင်းနုကလည်း အကဲခတ်ပြီး အရေးတယူ စိတ်ဝင်စားနေခဲ့တယ်။ သုညဘဝကနေ အဆင်ပြေ အထိုင်ကျလာတဲ့ ကိုသာဓုတစ်ယောက် တစ်ရက်မှာတော့ အဝေးဆီ ထပ်လို့ပြေးရပြန်ဦးမယ့်အခြေအနေနဲ့ ကြုံရပြန်ပါတယ်။